La mirada del mendigo

3 septiembre 2015

Un dato más, sobre la Galicia profunda

Filed under: Uncategorized — Mendigo @ 14:03

Parece que la pasada entrada sobre los concellos con incendios forestales recurrentes ha causado gran interés.

A ningún gallego le sorprenderá, pero para que la gente que no sois de aquí podáis haceros una semblanza del medio social en el que se dan estos comportamientos incendiarios:

Porcentaje de votos al PP, sobre los emitidos, en las pasadas elecciones municipales en esos concellos pirómanos de la Galicia profunda. Elecciones que supusieron una debacle del PP en entornos urbanos y el ascenso al poder de una izquierda transformadora en varias capitales, es decir, resultados electorales en unas circunstancias muy duras para el PP, tras mucho desgaste tras una legislatura marcada por la crisis:

Sarreaus: 80,26%
Baltar: 84,07% (me refiero al concello, no al apellido de la familia de caciques que llevan gobernando la provincia sin haberse presentado jamás a una elección)
Cualedro: 73,37%
Os Blancos: 79,61%
Porqueira: 75,66%
[…]

Semejantes unanimidades sociales sólo se pueden encontrar en la Bielorrusia de Lukashenko, el Kazajistán de Nazarbáyev o las que el Baaz ganaba para Sadam Hussein.

En realidad, no es nada diferente a lo ya sabido: la burguesía gallega, minoritaria por definición, se aúpa al gobierno con los votos de las masas ignaras del rural, ancianos que, por otra parte, desprecia absolutamente.

Para los que no seáis de aquí, os podáis hacer una idea del clima que se respira en esas aldeas de abnegados labradores, compungidos por la sorpresiva llegada de las llamas, y que ahora piden indemnizaciones.

Seguro que han sido los de la ETA.

NOTA: en la imagen de cabecera tenéis una foto del estado general de la zona. En concreto es el Castro de Saceda (en estado de total abandono), en el concello de Cualedro. Como podéis apreciar, poco más que gramíneas salen tras la sucesión reiterada de incendios.

9 comentarios »

  1. Mi madriña! sí que deu de si a túa anterior entrada. Eu suscribimme os comentarios porque o tema interesábame e fíxena boa, dende logo tivestesme entretida un bo anaco. Leinos todos e con alghúns mesmo “flipei”, pero sigo pensando que tés mais razón ca un santo, meu. Vivo en Vigo a meirande parte do ano, pero fai un tempo restauramos unha casiña moi vella na que fora aldea do meu pai e sí, eu tamén teño alghún veciño que nos dixo que estábamos tolos por gastar os cartos en arranxar esa casoupa en lugar de construir un “chalé” deses tan bonitos. É o mesmo veciño que nos enche o contenedor comunitario do lixo cos plásticos da herba ensilada en lugar de levalos a cooperativa a reciclar. O mesmo veciño que cando se lle estragou a nevera chimpouna o río en lugar de cargala no tractor e levala o punto limpo que habilitou o concello na vila que está a 20 minutos… e mira que baixa veces co tractor a vila a tomar unhas chiquitas… brutiños haiche en todas partes.
    Dende fai uns anos estou contemplando maravillada como a natureza volve a tomar posesión das terras que antes ocupaban as leiras e prados (porque na aldea xa sólo quedan 4 vellos, o “brutiño” e os que vimos de fora de cando en vez), o que eu chamo o meu “bosque animado particular” está cada vez mais preto da miña casa, unha xoven e incipiente carballeira que medra cara o sol, pola que é un pracer senderear. Fai pouco que o veciño díxome que non entendía que lle via eu de bonito a toda esa porquería… non che son moi católica pero rezo tódalas noites para que esa carballeira siga medrando tranquila.
    Saúdo cordial e seguirei o tanto do que nos contes.

    Comentario por Marieta — 3 septiembre 2015 @ 14:48 | Responder

    • Hola Marieta!

      Era previsible. O efecto menéame, máis meterse coa aldea dun, houbo xente que entrou co espíritu de “os de Vilarriba contra os de Vilabaixo”.

      Pois eu estaba pensando coller algunha bodega na aldea da miña rapaza, por Manzaneda, e restaurala para pasar alí o día, tranquiliño. Pero sempre estamos…¿e se arde? Porque é unha gracia, gastar cartos en aquelar a casa, a finca, e logo…dun día para outro pasas de ter un recunchiño nun sitio precioso a ter unha finca queimada no medio dun inferno negro. De feito, antonte chameina, para que mirase unhas candidatas no catastro, e díxome que non tiña ganas. Tiña en fronte da aldea dos seus pais outro lume, e o que lle apetecía era saír fuxindo dalí (a súa terra, onde naceu!) e facernos algo en Francia (gústanos moito Francia, a Auvernia, o Languedoc, a Saboya…), ou en Navarra, ou nalgún outro sitio onde viva xente máis ou menos civilizada.

      Ó final, esta xente remata por botarnos os que non somos acémilas, como eles.

      Sobre a túa carballeira: tranqui, os carballos aguantan un mundo. Medran moi devagar, pero seguro. Poden queimalos, que volven saír (agás que os queimen unha vez tras outra, entón, claro, morren). O peor que lles pode pasar é que os corten, e logo pranten piñeiros ou eucaliptos. Entón, se fan cedo co teito do bosque, privando de luz ós carballos, que terminan por morrer. O peor de todo son as repoboacións, meter especies de fóra, moito peor aínda que os incendios.

      Eu estiven sementando landras de aciñeira, que trouxen de Ciudad Real (isto é a Galiza seca, a aciñeira e a sobreira son autóctonas) e, a verdade, saíron case todas. Triunfo absoluto!🙂 Agora só queda agardar douscentos anos a que se fagan grandotas.😦😄
      Probei tamén con landras de sobreira, que collín en Brués, preto de Carballiño. Pero esas non saíron, penso que porque as collín xa xerminadas. Pero teño que seguir intentándoo…😉

      Sorte entón coa túa bonita casa (restaurar unha casa é unha historia, plantéxate mil atrancos, pero unha vez rematada é máis bonita cun sol, temos unha arquitectura popular que é unha puta marabilla, ninguén facía en Europa casas tan boas coma os nosos antergos, se a tiveran os alemáns facíalles burbullas o cu) e o teu bosque animado aínda no berce.

      Aínda que as bestas berren máis, ó final, nesta terra os que a queremos viva e bonita somos maioría, e cada vez somos máis.

      Apertas!

      Comentario por Mendigo — 3 septiembre 2015 @ 15:31 | Responder

  2. Somos más los que pensamos “cuasi” como tú, así que sigue, que en lo que se pueda nos complaceremos en leerte, compartir lo que expones y comentar lo que haya que … saludos desde Monterrei

    Comentario por Luis pelox — 3 septiembre 2015 @ 15:19 | Responder

    • Grazas, compañeiro!

      De feito, non hai que pensar igual, o importante é que todos pensemos en cómo protexer e mellorar a nosa terra, con xenerosidade, con amor por ela (e non só polo noso peto). As diferentes ideas enriquecen o debate. Pero a vontade de progresar ten que estar alí…

      O vales de Monterrei, co do Arnoia e o Limia, de se poñer en funcionamento…agricultura productiva no val e bosques autóctonos nos montes…podíamos mexar por riba do mundo enteiro, a ver quen tiña unha terra máis bonita e rica que a nosa. Temos boa terra (de aluvión, a mellor), temos auga e temos sol, cunha agricultura profesionalizada, rendible, en cooperativas sobre grandes superficies, postos de traballo para que os rapaces non tiveran que marchar a Vigo, a Madriz, a BCN para ter unha vida…poderíamos petalo. En troques, o que temos…a metade das fincas, finquiñas, á poulo, e os montes cheos de piñeiros ou queimados (e empezan a meter eucaliptos!!!!).

      Por certo, qué tal o hotel no Castelo? Escoitei que xa estaba aberto… O parador era un pozo de cartos públicos, e inda por riba multiplican as camas. Se estaba valeiro o outro, dúas cuncas (porque non pechan o de abaixo, non?). É bonito ser empresario hoteleiro cos cartos públicos. ¿Por qué non invisten os seus, eses larpeiros? Non hai cartos para nada, pero sí para subvencionar o turismo das clases altas co golf de Toen, o picadeiro de Antela, o puto AVE que desfixo os soutos de Cerdedelo (penso que arrincaron “o abó”, un castiñeiro milenario)…

      Comentario por Mendigo — 3 septiembre 2015 @ 15:45 | Responder

      • O caso e que tes razón, tes a cousa ben clara… se coidaras as formas…

        Comentario por Bruno — 4 septiembre 2015 @ 13:27 | Responder

  3. […] el enemigo no es tanto la gente del rural, sino la incultura, la miseria y el caciquismo con que se les ha castigado desde siglos atrás, reduciéndolos a un estado próximo a la […]

    Pingback por La solución final a los incendios forestales en el NW peninsular | La mirada del mendigo — 4 septiembre 2015 @ 9:14 | Responder

  4. Nótase que conoces a zona de carallo. Vas a ilustrar a túa entrada (

    Comentario por Armando Guerra Constante — 4 septiembre 2015 @ 19:20 | Responder

  5. (xa que dixen que tes moita razón) pero comproba antes de poñer esa foto si é realmente o castro da saceda (ou san millán) e busca unha foto recente. É interesante lerte pero ao final sempre a cagas. Saúdos.

    Comentario por Armando Guerra Constante — 4 septiembre 2015 @ 19:23 | Responder

    • Coido que é unha foto moi representativa do estado do monte do teu concello, sexa o castro de San Millán, ou o de Saceda (agora non lembro cal e cal), a ti non?

      Home, se queres, podo subir estoutra. Pon que é do Castro de San Millán ¿e certo?

      Unha foto recente? Non é dabondo do 2014? Non me digas que medraron os soutos e as carballeiras dende entón!!! XDDDDDDDDDD

      Daríades pena se non derades tanto noxo. Veña, a ver se chegades ós 60 lumes este ano! Os 50 xa case, case os tedes.

      Comentario por Mendigo — 5 septiembre 2015 @ 12:45 | Responder


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

Crea un blog o un sitio web gratuitos con WordPress.com.

A %d blogueros les gusta esto: