La mirada del mendigo

4 noviembre 2015

As putas cabazas

Filed under: cousas,religión — Mendigo @ 1:14

Cando era un rapaz, os meus pais aproveitaban calquera ponte para virnos a Galicia. E na ponte dos Santos, xuntabamonos os colegas e facíamos o magosto. Pero non era esa parvada de manter un morto en formol e sacalo en procesión unha vez o ano, para “manter vivas” unhas tradicións que morreron xa vai anos. Non, non era iso. De feito, rexeito o mesmo concepto de tradición, como feito cuia razón para repetilo é que foi repetido durante xeracións, entrando nun argumento circular. Para min, o feito de que sempre se fixeran as cousas dun mesmo xeito xa é razón dabondo e, a falta doutras que asenten a súa validez no tempo, para procurar facer as cousas doutro xeito. A tradición apesta, fede a falta de imaxinación e autonomía do pensamento.

Pero non era o caso. Nós non celebrabamos nada, senón que dun xeito natural aproveitabamos que tiñamos a disposición castañas (abondaba con dar un paseo e xa voltabas con varios kilos, moitos castiñeiros arderon daquela) e viño novo, xa que aquí todo o mundo ten un souto e un bacelo. Tampouco facíamolo nun día sinalado, senón cando cadraba, cando nos petaba.

Tampouco gardabamos o ritual, pois ás castañas, viño novo e augardente, engadíamoslle uns chourizos e algunha pataca para facer nas brasas, unha sembra de pan, unha ficha de costo… Se chovía, buscabamos algún galpón abandoado e alí facíamos lume (eu adoitaba ser, por certo, o encargado de que aquilo prendera). E, se todo saía ben, cos bandullos contentos e as ánimas no estado de irmandade universal que propicia o viño, remataba a velada nalgún recuncho da casupa, acariñando unhas tetas por debaixo do xersei.

O que agora que está morto chamámoslle tradición tiña un sentido, unha lóxica, unha razón de ser. Non pretendiamos facer ningunha recreación etnolóxica do patrimonio inmaterial galego…só pasalo ben. Aquilo estaba vivo. Vai pouco vin como facían uns bullotes no medio da rúa en Pontemierda. Pero iso non era facer o magosto, aquilo era facer o parvo. Todo ben disposto, os cidadanciños co seu cornete de castañas e o seu vasiño de plástico, de pé na beirarúa, á luz das farolas. Seica máis cómodo que facela un souto, máis perde a máxia, o sentido. Se fixeramos a broma de lixar as maos á mantenta coa cinsa e pasala pola faciana dalgún paisano, remataríamos detidos e cunha denuncia por agresión e reclamando indemnización por barnarlle o abrigo.

Agora os rapaces xa non fan o magosto. Agora os imbéciles de mestres ensináronlles a celebrar o halloween (non hai nada máis pailán cun mestre, agás un traballador social). E alí van, na data sinalada, a repetir de novo o mesmo chiste que o ano pasado, e o anterior, e…esperar que siga tendo graza. Supoño que é o bo de ser subnormal, ter os miolos dunha sardiña, que unha cousa repetida até a nausea pode seguir parecéndolles divertida. Eu nunca souben atoparlle a chispa a Chiquito de la Calzada, cando todo o mundo escachaba a rir cando alguén o imitaba. Entón parecíame que me faltaba algo que os demáis tiñan. Agora decátome que era o revés.

Só unha cousa boa ten o halloween: xa que é unha tradición que nasceu morta, non cabe laiarse da sua morte. No mundo xurdido da revolución dos polímeros, mesmo os sentimentos, as emocións e os referentes culturáis son artificiáis, como flores de plástico. Persoas de poliuretano con sentimentos de poliestireno reticulado e ánimas de baquelita. O samaín céltigo non sobrevivíu á travesía oceánica, e ó cadáver engadíronlle nos USA ese toque groseiro, paleto, bobalicón, inane, inconfundible de gringolandia. Precisamente os USA, que a súa vantaxe comparativa ó nacer como Estado independente era non ter tradicións, partir dunha folla en branco. E ese refrito é o que a ditadura do bo rollito vai copiar. Maaaaaanda carallo, non haberá costumes interesantísimas no mundo adiante (poderíamos ter unha cada ano, e non repetir en séculos) para irmos fixar nesa parvada. O cinema fai miragres, frau Riefenstahl sí que foi unha verdadeira profetisa.

Nin de neno gustei en poñer disfrace, de feito odiaba esas parvadas que xa comezaban a introducirse na escola e prefería mil veces unha xornada cotiá coas súas clases de mates e lingua, e logo a porfiar tras dun balón no recreo. Supoño que é por iso que no armario do señor enxeñeiro non hai nin unha garabata, nin un só traxe. Son tan rico que podo permitirme o luxo de non levar reloxo, de saír de casa sen o puto móbil ó que non lle fago nin puto caso porque non preciso nada de ninguén, e quen queira algo de min, xa volverá a chamar se lle peta. Teño o privilexio de vestir como me peta a diario (pouco máis que cubrir a miña desnudez co primeiro que atopo no caixón) e mandar a tomar polo cu a quen me rompe os collóns. Nin Deus nin amo.

Sempre rexeitei as celebracións relixiosas, a parafernalia baleira e os disfraces ridículos que se repite cada ano como epidemia de gripe. ¿Como non ía entón desprezar as celebracións da nova relixión da Gran Parvada, a ditadura do calendario que obriga a ser feliz uns días sinalados e, o resto do ano, a levar unha existencia de insecto? Estéticamente é preferíbel unha sancristía que un bar de moda con música para que salten os monos e cabazas recortadas en cartón laranxa nas paredes. A lo menos a iconografía relixiosa é moito máis elaborada, leva séculos de vantaxe á parafernalia postindustrial e postmoderna e, nalgún momento entre oficios, podes atopar silencio nunha igrexa ou mesquita. Non hai espazo para o silenzo na subcultura do consumo na que vivimos, só unha cadea infinda de estímulos sensoriáis.

As veces, cando entro nalgunha igrexa románica, disfruto dos seus volumes, do xogo de luces e sombras, das toneladas de silencio que me embargan; coido que unha sociedade atea debería promover a construcción de espazos como estes, de reflexión e contemplación. Temos bibliotecas, pero non é o mesmo concepto. Poderían ser salas anexas, unha para pacer e outra para rumiar. Polo de agora, o templo que eu emprego para o meu recollimento é a montaña, a profundidade dun bosque, o estruendoso silencio dun areal ó fondo dos cantís (algún queda sen ser profanado).

Penso que estoume a poñer serio de máis. E non era isa a miña intención, nin quero dar a impresión de ser un anacoreta nin nada semellante. Son festeiro e bulideiro como o que máis, gústanme as motos, o wisky e as mozas, non necesariamente nese orde. Mais ainda me conmove unha humilde flor á beira do camiño, mesmo murcha, e aínda son quen de diferencialas e preferilas sobre os conxuntos floráis plasticosos, falsedade perfeitamente patética, de consulta de dentista ou abogado. Gústame a troula mais non as parvadas.

Por certo, cóntovos o que se me veu agora á caluga. A conta do que vos contaba dos etílicos magostos da miña adolescencia, dinme de conta que nunha noite reuníanse os tres tabús que son resumo das supersticións da variante árabe da relixión xudea: comer porco, beber viño e desfrutar libremente do sexo. Como os ateos non cremos en paraísos celestiais, xa podían deixarnos festexar o que podamos na terra. Que por certo, sempre me chamou a atención canto pode ser de parvo un Deus como Allah/Yahveh que, cando dicta un libro para servir de guía ós homes, en vez de prevenir de calquera acción ruíns sobre as mulleres como a violación, o repugnante crime que é a tortura ou a explotación humana máis crúa que é a escravitude, cantas desgracias tivera aforrado a Humanidade se os Deuses tiveran lembrado proscribir eses e outros males…non, esquécense diso e, no seu lugar, dictan regras supersticiosas sen contido ético (a ética baséase na relación do invididuo cos demáis; comer, beber e folgar son accións éticamente neutras, non provocan ben nin dano no próximo). De feito, o sexo consentido en todo caso será un ben, xa que procuras pracer ó teu amante.

O certo é que entendo ós fundamentalistas musulmanes. Se non podes disfrutar da comida, da bebida e do candor da pel e as súas humidades, se toda a túa vida é unha continua represión dos devezos do corpo e do espírito, indo pola vida como os nenos avanzan pola mariola, tremendo pisar as caselas ou lousas halal, a idea de rematar todo isto e buscar a saída ó carcere dunha vida segundo os preceptos do Corán cinguindo un cinturón de explosivos empeza a semellar apetecible. E pareceríame un espléndido espectáculo de fogos de artificio senón fora porque queren facer o camiño á nada acompañados das súas vítimas. Como un cura amargado, a relixión fixo unha merda da súa vida e ten que vir a foder a dos demáis, levando por diante a da xente que sí que lle ten aprezo e non quere estragala con fanatismo e contos de vellas. Na miña vila, iso chámaselle envexa.

Corvos de tódalas relixións, se non queredes participar da festa, a lo menos non veñades a amolar. Quen queira que celebre o halloween segundo os ditados da Santa Madre Catódica, quen queira que celebre o samaín, o día dos Putos Defuntos, o magosto ou simplemente que festexe a vida segundo lle pete, de forma salvaxe ou domesticada. E os cretinos do nihilismo teísta, lexionarios ou yihadistas, que fagan bo o seu proclamado amor á morte e marchen a bailar coa osuda pola súa conta e nos deixen os demáis continuar coa festa en paz.

Ваше здоровье!

+
+
+

Dame unha cunca de viño, para mollar a garganta… (de quen era esa canción?)

viño

3 comentarios »

  1. Boas noites rapaz

    Creo que é unha canción tradicional de alén do Miño do título “O Ai !”. Eu tamen sonome de haberla escoitado en casa dos meus primos e atopei con la letra que, con variacións, es mais o menos esta

    “Dame unha fecha de viño
    para mollar a garganta
    e despois de estar mollada
    canta miña rula canta.

    Na casa desa muller
    imos a cantar baixiño,
    que ten viño na bodega
    i hanos de dar un pouquiño

    Parrandiña, parrandiña,
    parrandiña, parrandola,
    por culpa dunha parrandiña
    durmín unha noite fora.

    Viva, viva o noso bando,
    viva o noso bandiño,
    viva, viva o noso bando,
    anque sea pequeniño.

    Que sea de hoxe nun ano,
    que sea de hoxe nun día,
    que sea de hoxe nun ano,
    que haxa tanta alegría”

    Coincidencias da vida agora estou assando as castañas no forno e son bien bonas.

    Saúdiños del “sitting bull” de Mondoñedo.

    Comentario por fouche — 4 noviembre 2015 @ 23:19 | Responder

    • Non está mal, o teu galego. Mellor co meu valenciano, seguro. :S

      Premio especial a “e son bien bonas”, por juntar en una misma proposición tres lenguas, y que hasta suene bien. Jejejejeje

      Me tienes acongojado, tronk! Es que no hay cosa que no sepas, campo que no domines o, al menos, te desenvuelvas! Si ya hasta sabes hablar gallego, apaga y vámonos. Mi reconocimiento y envidia, compañero.

      Bueno, al caso. Sí, si esta estrofilla ya sé que es popular. Pero había un grupo que la cantaba, me acuerdo de una voz profunda de hombre, y ahora no caigo. Sí, la canta Mutenrohi, y también Braña Folk, pero no era la versión de ninguno de ellos. Creo que eran Os Cempés, pero no he encontrado su versión…

      En fin, tanto ten. Me parecía que le pegaba a esta ida de olla con forma de entrada, pero The Pogues creo que también ilustran bien mi estádo de ánimo.

      Petons i abraçadas!

      Comentario por Mendigo — 5 noviembre 2015 @ 0:13 | Responder

  2. Esa foto, Mendi. ¡Esa fotografía es una obra de arte!
    Y eso. Una que defiende las tradiciones. Cada vez más.

    Comentario por Campurriana Campu — 22 noviembre 2015 @ 8:43 | Responder


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

Blog de WordPress.com.

A %d blogueros les gusta esto: