La mirada del mendigo

3 diciembre 2020

Hijos de Caín

Filed under: Música — Nadir @ 0:54

Un grupo que ya era clásico cuando yo empezaba a escuchar guitarreos. Pioneros del Hard Rock en una España que empezaba a despertar del largo sueño de plomo de la dictadura, con pocos medios y todo el camino por andar, los vuelvo a escuchar y suenan ingenuos y bisoños, pero al mismo tiempo con la cabeza llena de acordes, de ideas que bullen y desbordan.

Las portadas de los discos eran de vergüenza ajena, todo era muy cutre, cuando empezaba a salir ya Barón Rojo se consideraba como una etapa superada pero… coño, cuando sonaba esto en El Búho, el ambiente se transformaba, grupos aquí y allá la coreaban, era un momento solemne en que sin pensarlo mucho estábamos honrando la memoria de nuestros orígenes.

Pensando en qué canciones emblemáticas poner del Barón, me han venido un puñado a la cabeza…

Pero como soy muy rarito, yo destacaría una por encima de las demás, que seguro pocos más escogerían:

Anterior y superior al archiconocido Aces High (cuando Dickinson cierra la bocaza el interés sube enteros, comentario que es aplicable a casi todo el género metálico con esas voces de putilla chillona).

+ P.S: El Búho, el Lemmy, el Pipas… aunque yo solía acabar siempre en el Orión. Supongo que hace siglos que estarán chapados ¿Alguno aquí que frecuentara esos garitos?

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

13 comentarios »

  1. Levovos lendo dende fai tempo e en xeral estou dacordo con moitos de vos de que a cousa non che ten moito remedio, e daquela, para que vou comentar… Pero que che gusten os “Baron” e concretamente o instrumental este…Cagho no glorio. Ostias meu! Ata che perdono a tua pouca fé no decrecentismo. Pensa que todos ese alcolitos son materia prima que poderemos usar nun futuro, que os toxos e as queiroas dan pouca leña. E dicho un coruñes de la “argolla”, que estamos inzados.
    Ahora en serio, “noraboa” por el blog.
    P.D para os de fora: “argolla”= expresión que usan los habitantes de la ciudad de Coruña para referirse a su hinterland.

    Comentario por astro — 8 diciembre 2020 @ 3:00 | Responder

    • Jojojojojo

      Jua jua jua jua

      Gústame a xente con sentido do humor. Mesmo se son turcos. 😛 Especialmente se é un turco que ven con glosario incluido. XDDDDDDDDDDD

      Pois benvido, compañeiro! A ver, eu fe, o que se di fe, é que non gasto moito diso. Nin no decrecentismo nin en nada. A cousa é que, na viña vida privada, son máis austero que ningún. Calquera diría que sonche o maior decrecentista, e que estou convencido de que o fin do mundo está ás portas. E vexo que os colegas, xente coñecida, cada vez ten máis necesidades. Eu cada vez teño menos, dame máis noxo todo! Non vou ir vivir nun bocoi, pero se me ves, case que parezo que saín dun. XDDDDDD

      Veña, agora tócache a ti subir algo de música. A ver se che portas… 😉

      Comentario por Nadir — 9 diciembre 2020 @ 0:45 | Responder

      • Je, je, mais ben picheleiro que turco, ainda que “chano el coruño, neeeno…! e como plurilingüe, vamos con ese idioma que inventó un vasco cuando tuvo que aprender gallego.
        Modestamente, creo que FE hay que tener, en Dios, en Bakunin…o en uno mismo.
        Vamos con la música. Por deformación profesional (hago una hora de radio semanal con música cantada en gallego), estoy inmerso en este nicho concreto bastante desconocido, así que aprovecho y hago un poco de publicidad, que no propaganda.
        En 2007, O Leo i Arremecaghona, un cantautor punki vigués de Matamá, junto a García MC, parte de los raperos de Dios Ke Te Crew de Ordes, entre Kompos y la Coru., deciden formar “Labregos do tempo dos sputniks”, una banda para musicar poemas del ourensán Celso Emilio Ferreiro. Por si la mezcla no fuese extraña, se les une O Vero, el bateria del grupo pionero en ska en gallego, Xenreira de A Estrada. Era un espectáculo pensado para el directo y donde la improvisación jugaba un papel muy importante. Por esa razón, entre otras, tardaron diez años en sacar un disco y se disolvieron posteriormente.
        Os traigo dos temas. El primero es un poema que Celso Emilio hizo como respuesta a una noticia que informaba de la muerte del poeta. Más info: https://revistaorballo.com/2019/02/04/de-cando-quixeron-dar-a-celso-emilio-ferreiro-por-morto/
        Letra traducida.
        NOTA NECROLÓGICA
        Dieron los diarios
        la nueva de tú muerte
        mi viejo can de pajar, (que mal queda, verdad)
        mi viejo can de pajar,
        abandonado por la suerte.

        Un poeta sin fortuna
        muerto de muerte violenta
        mientras soñaba con su tierra,
        mientras soñaba con su tierra,
        malherida la cuitada.

        La negra necrología
        resultó ser una mentira
        de gente enana y mezquina,
        de gente enana y mezquina,
        a quién tú verbo desolla.

        Gente a la que debes decirle
        sonriendo y sin acritud:
        los muertos que vos matáis,
        los muertos que vos matáis,
        gozan de buena salud.

        Puede el cuerpo ser vencido,
        puede el derecho ser torcido,
        pero la lumbre que relampaguea,
        pero la lumbre que relampaguea,
        jamás la veréis muerta.

        Cementerio Privado, Ediciones Roi Xordo, Ginebra 1973

        y el otro tema es un poema que nos habla de esa prisa hacia la tumba.

        Soy un pasmón
        Soy un pasmón
        peatón
        con opinión,
        diciendo la verdad desnuda
        por la calle.
        Nunca fui usuario
        de automóvil suntuario
        ni tampoco utilitario.
        Camino a pie
        y por eso es por lo que
        veo el mundo tal cual es.

        Sé de la codicia burguesa
        y del furor proletario.
        El pan se guarda en la artesa
        y el hambre ronda a diario.
        Ando sin prisa,
        nada altera mi horario,
        ni limita mi comentario.
        No tengo miedo
        de lo que el tiempo traerá,
        porque sé que tarde o pronto
        lo que ha de venir llegará.
        ¿Enhorabuena o enhoramala?
        ¡Tanto me da!

        Ojalá
        me coja vivo la noticia.
        ¡Qué gran alegría
        ver llegar lo que vendrá!
        Para el gran suceso
        ya está encendido,
        allá muy lejos, un fuego
        que en el mundo prenderá
        y quemará
        la hedienta podredumbre.

        Camino a pie
        y por eso es por lo que
        veo el mundo tal cual es.
        Larga noche de piedra (1962)

        Que preste.

        Comentario por astro — 9 diciembre 2020 @ 14:32 | Responder

        • Jojojojojojojo. Tes inxenio, pégache o de cabalgar as ondas.

          Prefiro o primeiro. A Xenreira é a que eu lle teño ó rap. Pero ben, haberá a quen lle preste, certamente. Gústame a iniciativa, iso sí.

          O que non me gusta é que andes traducindo a letra. ¿Para? Eu son galego, pero tamén castelán. Cando vexo facer iso, paréceme dunha condescendencia aldraxante. Pensas que os casteláns son parvos, que non poden comprender un texto escrito en galego (ou catalán, ou calquera das linguas romances ibéricas)? Cun chisco de cultura da súa propia lingua, sácase case que todo. Por suposto podes explicar un termo difícil, pero por exemplo… ¿pensas que alguén vai comprender o que é un can de palleiro traducindo textualmente o concepto?

          Por certo, cóntoche unha conversa que tiven vai só unhas horas, no solpor nunha aldea da Galiza profundísima. Ando a quitar unha foto dunha casa vella, e ven unha muller nova, moi fachendosa pensado que lla quitaba a uns cans que estaban no baixo. Explícolle que non, que os cans nin os vira, é a casa (xa pechada e a piques de derrumbarse) o que me interesa. Ela toda desilusionada, intentaba facerme ver o moi valiosos que eran eses cans, xa nin me lembro da raza (impórtancheme tres carallos a merda esa das razas, teño pouco de nazi). E nós dicímoslle ¿pero non che parece bonita a casa? Era unha casa de aldea, pero non calquera, tiña unha vidreira moi bonita e unha boa estructura de pedra roiba. A tipa puxo unha faciana de noxo (e iso que debía ser da familia, xa que gardaba os cans nela). Entón é que lle dixen, pois a min os cans que me gustan son os cans de palleiro, estes cans de marca están cheos de enfermidades xenéticas. Entón dime a tipa: nós temos tamén deses, pero para cazar. Teño que aprender a trousar á vontade; porque era o que me prestaba contestarlle, cunha bocallada do que comera.

          A cona, home! Non aprecia o patrimonio da súa propia aldea, gustaríanlle máis os chalés que fan os emigrados, voulle eu rir as gracias a eses putos chuchos deformes. Subnormáis de mascoteiros… Amantes dos animáis, os collóns. Aínda a metros de distancia, escoitábamos respirar con dificultade a esa aberracin de cans. En reposo! Que estaban deitados.

          A mariconada triunfa, aínda máis entre os palurdos!

          Comentario por Nadir — 9 diciembre 2020 @ 21:57 | Responder

          • Mais que inxenio, diría que teño a retranca moi metida en todo o que fago…sempre teño que darlle explicacións os colegas vascos, noblotes e sencillos, pero a ironia, a retranca, o vacile, buff…cóstalles. (coma bó galego, levo anos fora, ainda que volva cada pouco).
            Co das letras tes razón, a día de hoxe, temos ferramentas para que calquer texto poida ser traducido mais ou menos ben (outra cousa son as traduccións da Coz). A cousa foi que acudín a páxina da fundación Celso Emilio e tiñan as letras orixinais e traducidas, e díxenme: veña, en castelán, non vaia ser que me saia un “hábleme en cristiano”. Moito repunante teño aturado, ainda que cos anos cada ves pelexo menos e doullela razón, coma os tolos…
            O que contas da casa vella caendo… e os donos sen darlle valor. E logho cando tes a casa nova o lado da vella? que costou tres veces mais do que costa arreglar a vella, e nunca xamais vas ter o aislamento que che da un muro de medio metro de pedra (outra cousa e a humidade que sube polas paredes, pero tamén ten remedio) eso si! a casa vella non vale nada ata que preguntas canto costa…
            Para rematar, un conto. Cerca da casa de meus pais había unhas pedras de cantería que nadie sabía quen deixara na beira dun camiño. Ali votaron anos as pedras. Ata que a un primo meu mais a min ocurriusenos collelas. Amigho! Mal lle botamos unha man as pedras, apareceu o dono, que as pedras eran suas. Pero oies? por 5.000 pts. deixovolas! As pedras siguen na beira do camiño.
            En fin… pacencia.
            P.D: son paleofalante (termino usado para referirse a os que non tivemos que facer unha filoloxia para falar coma nosos avós) e o meu galego escrito segue a norma que aprendín ala a mediados dos 80. Cando se poñan dacordo os portugheses e os castrapos, pois xa aprenderei unha.
            Coidenseme.

            Comentario por astro — 10 diciembre 2020 @ 11:43 | Responder

            • Por certo? Tendo en conta por onde te moves, coñeces a un rapas de Coruña que leva uns anos vivindo en Arcucelos? Non vou decir o nome, pero ten uns ollos distintivos.

              Comentario por astro — 10 diciembre 2020 @ 11:53 | Responder

              • Eu non trato moito coa xente, cando non estou traballando estou no monte ou viaxando (é dicir, tamén no monte XD). De Arcucelos só coñezo un home xa vello, e o seu fillo xa non vive alí. Pero prestarei atención. Pásome as veces a coller auga, é das máis frescas e ricas da contorna. Se me dixeras que era unha rapariga, aínda prestaba máis atención, xa cho imaxinas. XDDDD Pois entón, cando vexa a un rapaz de Arcucelos cunha camiseta do Fenerbahçe, quero dicir… do Depor, xa lle digo algo. 🙂

                Comentario por Nadir — 10 diciembre 2020 @ 12:13 | Responder

                • Temos que recoñecerlle os otomanos o feito de poñer de acordo os veciños da Cruña, os portugueses de alén do Ulla, os lugoslavos e os da Terra da chispa. Penso que solo os fodechinchos conseguen algo parecido. 😉

                  Comentario por astro — 10 diciembre 2020 @ 13:27 | Responder

                  • XDDDDDDDDDD

                    JOAJOAJOAJOA

                    Vós tamén dicides o dos fodechinchos? Iso a verdade é que non cho entendo. Os mesetarios que ven a Galiza van comer marisco, non chinchos (de feito, eu non sabía ni que existían, aquí no interior vense xureles, pero rara vez chinchos). Enchense en Agosto de marisco chileno na pedra, logo pasan o día seguinte trousándoo todo, unha visitiña o Meixoeiro e saen daquí con menos kilos dos que entraron. Pero claro, cando chegan a mesetolandia din o boísimo que estaba o marisco galego, para non quedar como parvos. Grazas a eso o mito persiste (ninguén lles explicou o dos meses con R).

                    Eu, dos ourensáns, teño escoitado de todo en Pontemerda; e nada bó, por suposto. Alí da puntos desprezar a todo o mundo. Con ese puntos pasas de fase, PTV de terceira, de segunda, de primeira, e categoría especial. ¿Como me dixeron? Ah, sí! Que os ourensáns son metade casteláns, metade portugueses. Qué dicir de min, cando a miña nai é castelá vella e a miña aboa era de familia portuguesa. E non digo iso de que tan orgulloso, porque é unha parvada ter orgullo de algo que che veu dado, pero eu encantado de ter eses orixes diversos na miña familia.

                    Pero o de despreciar os demáis é un deporte universal. Estando en Laza (xa ti sabes) dinme unha muller, falando dun veciño: pois foi casar cunha raiota (é dicir, muller dos concellos da raia). Cunha faciana de noxo absoluto, como falando de seres doutra especie. E a raia queda a 29km de Laza. O mesmo, o meu pai é dunha aldea a cincocentos metros da raia, cruzas a Portugal dando un paseíño. Pero a xente se ten que sentir superior a alguén, supoño que para compensar a evidencia de ser menos que nada.

                    E cos xitanos… buf! Chamarlle a alguén xitano é peor que referirse o oficio da súa nai! É o peor do peor que se pode ser neste mundo. Iso, un palurdín que ten aínda menos cultura e cartos co xitano medio de por aquí. E non é por que sexan moi leídos e opulentos estes xitanos…

                    Comentario por Nadir — 10 diciembre 2020 @ 21:02 | Responder

            • Sí, é certo, o da retranca non lle pega a un vasco. É como se co Rh negativo tamén tiverán unha disposición ó Asperger. Eu non entendo quen foi o parvo que se lle ocurreu meter nun mesmo saco a galegos, vascos, andaluces… e dicir que son un mesmo pobo. Seica era galego e o dicía con retranca, pero non lle entenderon. XDDDDDDDDDDD

              O de “falar en cristián”, a lo menos na miña páxina non che vai ocorrer. Xa me encargo eu diso ;). Agora, tamén che digo. Despois de anos vivindo en Pontemerda, xúroche que non teño atopado maís odio ó galego fora do telón de grelos. Non, é certo, un fulano madrileño que lle tiña moita zuna. Os pais, de Portomarín e Chantada. Autoodio, que concepto máis interesante. Tras séculos de desprezo, somos carne de psicólogo.

              Co das casas vellas teño que levarte a contraria, e mira que o sinto porque é un pracer lerte. A pedra é un dos peores materiáis de construcción de cara ó illamento. E xa sei que na Galiza a pedra está elevada ó rango de materia do que están feitos os deuses. O bloque e o ladrillo están ben para facer un galiñeiro, pero unha casa que se queira chamar así, ten que ser de pedra. Pois non, o ladrillo é moito mellor material constructivo, tanto para a temperatura como a humidade. Cunha compañeira habitual deste blogue comentaba que para equivaler a una capa illante de 10cm de lá de vidro, tes que meterlle uns muros de pedra de 10m de espesor (máis ca muralla de Lugo). O granito ten un coeficiente de conductividade térmica (λD) moi alto: λD=3,5 W/mK. Un ladrillo 0,27 W/mK. A lá de vidro é do 0,037 W/mK. É dicir, cada cm de lá de vidro que lle metas equivale a un metro de pedra. E unha parede de ladrillo de 20cm conserva o calor como unha de 2,6m de espesor de pedra. Non sei se os muros do pazo do conde de Lemos terán a metade desa potencia.

              Pero sí, a pedra é eterna. Certo. Pero aínda hai obras do Imperio, feitas en ladrillo, que seguen en pé (como no caso da cloaca máxima, aínda en uso). Non sei, pero a min con que a miña casa dure máis de vinte séculos, chégame.

              Por suposto, sempre se pode rehabilitar unha casa vella e meterlle un bo illamento por dentro. Dígoche unha cousa. E xa ves que cando me teño que ciscar na Galiza, gasto o rollo de celulosa. Agora ben, en arquitectura popular, en moitas partes de Galicia estamos cinco o seis escalóns por riba do segundo clasificado. A casa dun aldeán no cú do mundo está mellor feita que a dun marqués gabacho. Fora da Galicia, a pedra de canteiría só se emprega nas murallas, nas igrexas e, só as veces, no pazo do rei. E vas pola Baixa Limia ou pola terra de montes, e ves casas que levan décadas sen teito, sen portas, pero coas paredes no mesmo sitio. A así seguirán por séculos, se ninguén lles toca.

              Paleofalante. Outro concepto interesante que engadir a libreta. Non te preocupes, que eu aprendín o portugués norteño (mao, irmao, vrao, chao, gado, perto, mai…) de falar coa xente, pero para escribir (máis ou menos) correctamente tiven que ir á escola (EOI) de vello, porque de neno eu moraba en Madriz.

              En serio, eu contigo é que me escacho. A última frase é para bordala e enmarcala. O dito, tes inxenio. Sácalle proveito. Xa quixera eu, que non é que sexa parvo, pero teño menos gracia que o cirio nun velorio.

              Apertas, meu!

              Comentario por Nadir — 10 diciembre 2020 @ 12:50 | Responder

  2. Vouche contestar nun comentario novo, que non me gusta nada como queda o parrafo estreitiño cando se vai respondendo a un comentario.

    Fodechinchos, a verdade é que eso eche mais da costa, eu sonche de
    interior, a 30 km do mar. Aqui temos os “madriles”, pero tamén os “suizos”, os “vascos”, ou os “cataláns”. Como ben dis, o caso e remarcar quen é de fora. Eso nun pobo que sempre emigrou. Manda moito carallo!

    Ostias, se a mitade da cultura e dos simbolos tivemolos que crear fora. Por exemplo, a bandeira mais o himno xurdiron na Habana, en Cuba. Si ata as mozas da parroquia preferian os de fora, ainda que temos que ter en conta que xa nos conocian, e claro…

    Eu nacin na Suiza, e sempre me recordaron que eu non era da parroquia, que viñera de fora. A miña nai, que é dunha parroquia veciña, nunca a consideraron do lugar, ainda que leve mais de 50 anos alí. Os avos da miña parexa compraron nos anos 50 do seculo XX un lugar nunha aldea cerca de Santiago e sempre foron os de Santaia, que era de onde viñeran. O localismo galego coido que se pode rastrexar ata a epoca castrexa. Na miña parroquia temos tres castros: un na baixa, cerca do rio; outro no medio, nas agras; e outro na cima, no bico da parroquia. Pois oies, centos de años despois, levanse mal os da baixa, cos do medio e cos da cima. O noso ven de lonxe…

    O de Pontemerda que apetrena (que cantaban os Diplos https://www.youtube.com/watch?v=705A0vWtbXg) pois meu, coñecina cando no casco vello andaban as ratas, os yonquis e as silvas polas paredes. Poñia medo. O que fixeron con el foi a hostia, pero non nos engañemos, Pontemerda era coma Vitoria-Gasteiz, cidade de curas e militares con alghuns obreros. Se Lores segue mandando coido que é cos votos do rural pontevedrés, que é inmenso. Outra cousa e o nivel que lle da o ter a escola de Belas Artes, que esta a cidade chea de “artistas”.

    !Os xitanos¡ para min son os “moinos”: xitanos rubios galegofalantes que levan seculos establecidos entre Carballo e Coristanco. Cando era novo, manexaban as atraccions das verbenas e levabanse moi ben cos da nosa parroquia. Xente traballadora a sua maneira. Despois chegou o “cabalo” e xa todo foi tomar polo cú.

    Tema construcción. Uff. Contar que son neto, fillo, sobriño e primo de albañiles, (eu son “chispas”) co cal teño o ladrillo mais o bloque moi atravesados. So me gusta o ladrillo macizo, ese co que construia o Imperio romano ou os arabes, que facian todo de materiales pobres coma ladrillo ou yeso, pero amigho, que fachadas, que decoración cara fora (ighual eso explica parte da idiosincracia española e o seu gusto pola fachada bonita)
    Penso que a miña confusión coa pedra ven de confundir inercia térmica con aislamento. O malo da pedra e quentala, pero unha vez quente…oh (esas noites de agosto deitado encima dunha pedra que quenciu con todo o sol do día)
    Cando vivia en Alava, intereseime polas casa feitas con alpacas de palla, de feito, atopei unha xente que facia paneis de madeira recheos de palla (https://ecopaja.com/). A miña idea seria facer a planta baixa aproveitando a casa antiga de pedra (ese recuncho fresco no veran) e a outra planta con paredes de palla. Por suposto, un bo tellado, que sen eso non fas nada. E como ben dis, toda esa cultura popular sobre a orientación da casa (esa ventana da cociña o sol que nace ou a habitacion de dormir o sol da tarde) temos que aproveitala. Un dato: meu pai, albañil de longa traiectoria, pois non vai o moi cazurro e fai a fachada da sua casa cara o norte, cara a carretera! Que si, que temos que ter unha fachada, pero para quen? ¿Para nos ou para os demais?

    Paleofalante coido que é un termino que inventaron os neofalantes, eses que tivestes que aprendelo xa de grandiños. Eu oinllo a primeira vez a Sechu Sende (recomendo o seu libro Made in Galiza) un rapaz de Padron que tivo que facer unha filoloxia para aprender a falar galego !na Galiza¡ Non é o unico caso.
    Mais me fode o caso do euskera, que si, que che dan facildades para estudalo, para practicalo, pero ostias! sempre queren cobrar por enseñalo, e asi non se fomenta un idioma. Se queres enseñar unha fala, que ainda encima construese o reves do que estamos afeitos, non me montes un negocio cos euskaltegis. Que vale, os licenciados en filoloxia vasca teñen que ter unha saida laboral en AEK ou en HIKA, pero e que encima enseñan idiomas coma se enseñan aqui, veña gramatica e veña vocabulario. Aprendin mais escoitando os Negu Gorriak, os Gatibu ou os Bizardunak ( os Poogues navarros) que os tres anos que pasei no euskaltegi.
    Bueno meu, e tardirmirmo (localismo da parroquia) e a nosa vaime deixar fora da cama. Ti dis que non tes chispa, ostia meu, tes unha retranca e un saber decir que quen lle dera a moitos. Eso si, canto te pos bravo, non tes sutilezas, por que cando un se pon bravo non pode andar con tonterías nin con trapalladas de a ver quen se ofende. Joder! que me poño bravo (ou brava, que cando unha galega se pon brava, a c o j o n a) para eso, para ofender, ou non ves que si non me poño asi non me escoitas, paspan!

    Coidenseme, que por nos non coida nadie.

    Comentario por astro — 11 diciembre 2020 @ 1:53 | Responder

    • Que pena de humanidade. É certo. Ó final, somos primates organizados en grupos, e nese grupo atopamos a nosa forza. E o grupo se define en oposición ós outros. Somos os que somos porque non somos dos outros. Eu, alá onde estiven, sempre fun dos outros. Por lugar de nacemento, por pensamento, por imaxe (ou máis ben falta dela). Por iso tamén impórtacheme ben pouco viaxar o vivir no extranxeiro. Total, sempro vou ser “o outro”, mesmo no meu barrio…

      Claro, tamén o de non facer o esforzo, por sabelo inútil, por adaptarte a liña do grupo ten moitas vantaxes. Por exemplo, eu non penso chegar a pobre por presumir de rico, o que lles pasa a tantos. E non forzo a miña cabeza para camiñar o son do grupo e non dar a nota discordante. Ser solista é perigoso, porque tes toda atención sobre ti, pero podes concentrarte en atopar a túa voz en vez de andar pendente a que o director che de a entrada. No pensamento vou campo a travesa, sen batuta nin partitura. Así acabo logo, todo arrabuñado, entre os silveiros… XDDDDDDDD

      Nota cultureta: na arquitectura islámica, polo xeral a decoración é máis profusa no interior que no exterior.

      Nota técnica: realmente, o calor específico da pedra é bastante baixo (c=0,8 J/gK) e moi similar ó ladrillo (0,85). O que pasa é que, claro, un muro macizo de 80cm como se metían antes ás casas ten unha masa da hostia, e iso mételle moita inercia térmica a construcción. Por iso as casas de pedra están frescas no vrao, sobre todo a comezos. E por iso costa tanto quentalas. Logo quedan quentes, si, pero non contas o que lle metiches para quentala. E, como a resistencia térmica é baixa, tes que quentala tódolos días ou vaise. Unha ruina. As casas vellas quedan preciosas restauradas, pero cómpre illar. O de deixar pedra vista por dentro queda moi rústico e tal, pero é tirar coa enerxía.

      O da orientación, é certo, tamén me teño decatado. Agora asúmese que a fachada principal debe estar cara a estrada, cun sentido escénico de château ou pazo (todo galego quere ter o seu propio pazo, é como unha espiña cravada no xenoma, de cando servían nun). Pero claro, pode que a estrada quede ó Norte da finca. Pois igualmente, tes as ventás, balcón e porta principal ó Norte. A apariencia manda, meu!!! Como agora somos ricos, pouco importa. Cortamos un par de carballos ou amieiros máis para quecer a casa, e pista. Isa é outra, o nivel da casa mídese polo número de fumeiras (prefiro o termo patrimonial ó galicismo de cheminea). Total, como tantas veces teños escoitado, se os carballos non serven para nada.

      Por certo, conste que arquitectónicamente, son o primeiro que digo que Pontemerda é unha preciosidade. E si, eu tamén coñezo Pontemerda de cando vías ratas como caimáns, nas pedras da beira do Lérez, e a Tafisa enchendo de merda a auga e o aire. Agora ben, o odio que lle ten a todo o que sexa galego, non é normal. É unha vila (porque non é unha cidade, sociolóxicamente non ten carácter urbano) cun clasismo que chega o ridículo. E nesa liorta que ten por ser uns máis cos outros, o de ter algo de aldea é a peor das vergoñas. Mira, o outro día estiven facendo unhas xestións alí, e a funcionaria pareceulle raro que falara en galego (tamén ten gracia, un madrileño teimado en facer cunha galega fale en galego, ata darse por vencido). E empezou a contar, toda desinhibida, cómo se ríu cando escoitou a voz co seu fillo puxera no buzón de voz, porque tiña acento galego! Este… suponse que o teu fillo, e ti tamén, sodes galegos (de feito, os seus pais de Allariz, como logo recoñeceu). Noutras partes tamén se fala, cada vez máis, castelán, pero conservan o acento propio da zona. En Pontemerda (ou Ferrol) non, liman o acepto ata soar más castelán ca min! Visten e se comportan como pensan que vestimos e nos comportamos os da capital; eu algunha vez que levei a algún colega e se partían o cu cos nenos con pantalonciño e calcetíns, e os carriños de bebé do s.XIX. Queren imitar ós madrileños cos acenos e os modeliños que gastan, e rematan por ser do máis ridículo. Nada é máis patético cunha persoa acomplexada por ser o que é (como Michael Jackson, pero sen talento).

      Eso, os PTV. Porque logo a xente das aldeas, de Xeve, de Bueu, de Viascón… é xente traballadora, normal, polo xeral encantadora. Son o que son e non andan obsesionados pola apariencia e a posición social relativa… Cada un ó seu, e se ti tes máis, pois que o desfrutes.

      Veña, cuidémonos, meu, porque é ben certo: ninguén mira por nós. Quenes din que o fan, só miran para o seu peto.

      Comentario por Nadir — 11 diciembre 2020 @ 13:27 | Responder

  3. Yo siempre me acuerdo de esta canción en Navidad.

    Comentario por erebiagorge — 24 diciembre 2020 @ 8:26 | Responder


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: