La mirada del mendigo

9 enero 2018

Checadas

Filed under: cousas — Mendigo @ 0:11

Mientras aún dura el mare clausum, aprovecho para ir dando salida a fotos de otros viajes, en este caso las de la República Checa. Esta primera tanda son curiosidades que nos fuimos encontrando en el viaje, y quería comentarlas. Por ejemplo, ésta. WTF????

El idioma no es problema, soukromý pozemek es lo mismo que el sempiterno propriété privé que encontramos partout en gabacholandia. ¿El contexto? Tampoco explica gran cosa: había tres de estos en un jardín en una pequeña villa sobre la cual había un castillote, motivo por el cual estábamos ahí.

Sigo con las misma cara de interrogación que me quedé cuando los vi. No entiendo, si es parte del sentido del humor checo o si debe tomarse al pie de la letra. ¿Alguna sugerencia?

+
+
+
+
+ (more…)

Anuncios

5 enero 2018

La violación es un rasgo cultural

Filed under: cousas — Mendigo @ 16:16

Estos días están los medios llenos de noticias truculentas sobre crímenes contra mujeres, los periodistas confunden la información con la crónica de sucesos, siempre tan socorrida para ganar lectores sin pisar callos.

Pues yo quería recordar que el rapto y la violación es una institución propia de nuestra cultura, una costumbre de antiquísimas raíces en Europa (y fuera de ella) y que, como en tantos otros casos, tales son nuestras tradiciones y hay que respetarlas.

Encabezando esta entrada ofrezco un cuadro de Pietro da Cortona sobre uno de los mitos fundacionales de Roma, el rapto de las Sabinas. En el rito romano del matrimonio, el esposo simulaba el rapto de la novia de casa de sus padres, como recuerdo jocoso y festivo de cuando la cosa iba en serio.

El ideal del amor romántico (romántico viene de romanticismo, no de pelis de Disney) exige que el enamorado, aguerrido y arrojado, arranque al objeto de sus amores de brazos de sus padres, vencer o perecer en la lucha, el hombre tiene que hacerse merecedor con su fiereza de su amada. La voluntad de ésta es un detalle menor, pues cómo podría no sentirse halagada que el bizarro galán haya posado sus ojos en ella. Variaciones de este relato las encontramos desde los fiordos hasta Ferrara, y con ánimo viajero nos encontramos el mismo ideal de amor por la fuerza desde África a China.

Habiendo sido alimentados por una historia edulcorada, no somos conscientes del pozo de barbarie del que venimos y que hay quien glorifica. En cuestión de ética, todo tiempo pasado fue sin duda alguna peor, así que lejos de sancionar una conducta por perderse su origen en las brumas del pasado, debería ser motivo para revisarla con desconfianza activa.

Sirva esto de introducción para un estudio del Eurobarómetro que me ha puesto los pelos de punta: Gender-based violence

Recomiendo su lectura íntegra, pero si no tenéis tiempo, dirigíos a la página 67. Se le pregunta al entrevistado (aleatoriamente, así que la mitad de ellos son mujeres) en qué circunstancias puede estar justificada una relación sexual no consentida. Yo según lo iba leyendo me quedé estupefacto: entiendo que para cualquier persona con un mínimo de civilización, la sola mención de que pueda haber circunstancias que justifiquen una violación me parece ofensiva. Bueno, pues estas son las respuestas.

Un 18% de los belgas piensa que estar borracha (porque es evidente que hablamos de violación femenina en la mayoría abrumadora de los casos) es motivo que justifica ser violada. O que un 16% de los franceses responda que vestir de forma provocativa es también una justificación. Estamos hablando de la sexta parte de la sociedad de países que yo tenía por más o menos civilizados.

Sí, ya me figuro lo que estáis pensado: en los fieles de esa religión de paz y amor que tanto se le atraganta la dignidad y voluntad de la mujer. Pero es que en Francia hay un 7,5% de musulmanes, e incluso dando por hecho que todos tengan una tolerancia especial hacia la violación por la posición subordinada, objetual, que la mujer tiene en su credo (lo cual me temo que no es una presunción demasiado peregrina), aún me queda otro 7,5% de franceses que toleran, consiente y justifican la violación. Aterrador.

Pero la inmigración poca justificación podría dar a que el 19% de los húngaros piensen que si la víctima flirteó previamente, es justificación para una agresión sexual. O que el 20% de los rumanos piense que el no mantener una relación monógama estable justifica la violación (es una puta). O que el 20% de los lituanos consideren que ir voluntariamente a casa de alguien justifica que una vez dentro se te eche encima.

De hecho, España, por una maldita vez destaca, junto con los escandinavos, por tener relativamente acotado el problema, y eso que el 89% de respuestas negativas se me antoja, a pesar de ser el 2º máximo europeo (y probablemente mundial), una cifra preocupantemente baja a una pregunta que sólo debería tener una respuesta. ¿Cuándo está justificada una violación? Nunca. No hay otra respuesta moralmente aceptable, y creía que al menos eso estaba ya universalmente aceptado.

Por cierto, la violación siempre ha buscado excusa en la tradicional represión sexual de la mujer: como la condición femenina prohíbe revelar los deseos, toda chica decente debe resistir o fingir resistencia ante un encuentro sexual deseado para preservar su honor, es deber del hombre romper esa reticencia, y así, forzándola, cumple los deseos de ambos.

La tradición es una completa basura y, en el caso de la conducta sexual, un absoluto horror que ha cargado de dolor, violencia, hipocresía y represión una de las facetas de la vida que deberían ser más ricas y gozosas (evidentemente, por las consecuencias que tenía sobre la procreación en un marco de familia patriarcal).

+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+

29 diciembre 2017

Un país hipócrita

Filed under: cousas — Mendigo @ 1:38

+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+

11 diciembre 2017

Entroido

Filed under: cousas — Mendigo @ 20:05

O termo cultura é delusorio, xa que e polisémico, pero os seus significados están no mesmo campo semántico e moven a confusión.

Este equívoco xurde a miúdo no tratamento institucional que se lle da as tradicións; neste caso vou falar do entroido, pero podería ser de calquera outra costume de calquer punto do planeta.

Aquí, un simpático carrusel de inofensivos paiasos folcklóricos dando espectáculo:

Para os que non sodes daquí, primeiro ei de poñervos en antecedentes: o entroido (entrudo para os portugueses, carnaval para os casteláns) está moi vencellado á Galiza interior, onde é unha sorte de relixión (un conxunto de ritos cun significado que trascende a materialidade da acción, seica non é demasiado chamarlle relixión).

É como un chiste: a primeira vez que cho contan, fai gracia; a terceira ou cuarta, é un fastío; e tódolos anos, ano tras ano, a mesma parvada remata por ser vomitivo. O malo é que veu que algún gafotas e díxolles que emborracharse e vestirse de paiaso era cultura. ¡Qué querían oír eles! Quen non colle un libriño en todo o ano, pode presumir de culto enchendo a andorga de viño.

A cousa é que é certo, o entroido forma parte da cultura tradicional galega. De feito, é unha das tradicións máis antigas que compartimos con pobos de todo o continente, cunha sorprendente unidade estilística que fala dun tempo perdido no que fomos un mesmo pobo (que isa é outra, hai algún que pensa que é un fenómeno único, cando no resto da Península e do continente atópanse figuras análogas ós peliqueiros, cigarróns e pantallas).

Pero ninguén é máis culto por participar nesa tradición, senón en estudiala e rastrexar o seu orixe. O mesmo que a antropofaxia ritual formaba parte da cultura de certas tribus en Papúa, pero por comer o veciño ninguén gaña cultura (como moito, gaña peso).

Imos a orixe: unha tradición é un comportamento autoxustificado até perderse no tempo. ¿Por que fas iso? Porque sempre se fixo así. Pois se sempre se fixo así, é unha boa razón para probar algo novo, carallo! A tradición é pura veneración do pasado e glorificación da falta de imaxinación e cobardía ante o futuro. A tradición non é boa per se, de feito é intrínsecamente rexeitable, xa que como dixemos a razón da súa perpetuación é a súa antigüidade, e non a súa conveniencia.

O tradicionalismo deu paso o enxebrismo, e fíxose dogma coa necesidade de “perpetuar as tradicións”. Pero é que moitas tradicións, perdido o marco social no que se desenvolvían, perden todo o sentido e mesmo rematan por ser grotescas. O primeiro que se me ven a caluga, as arras nun casoiro son o símbolo da dote, é dicir, a indemnización ou compensación que a familia da noiva entregáballe á familia do home por facerse cargo da rapaza, considerada entón unha carga improductiva, un fardo con perrecha. Ou qué dicir da cor branca do traxe de noiva simbolizando ser artigo de primeira mao. A maioría das tradicións son noxentas, reflexo dunha cultura patriarcal, violenta e autoritaria da que temos moita sorte de ter escapado.

¿Estudalas? Por suposto. ¿Reproducilas? ¿Por que? ¿Para que? A cultura evolucionou, de feito nunca estivo parada, aínda que agora colleu lanzo. O que tiña sentido daquela, agora quedou fora de xogo, como xogador de rugby por diante da liña do oval.

¿Qué sentido ten bailar unha muiñeira cando xa non hai muíños? Os bailes para o pisado da uva, cando os bagos xa os prensa a estrulladora. ¿Queres manter esas tradicións? Adiante, mentres non faga dano a ninguén, pero non se fai ningún ben a cultura galega recollendo e mantendo en formol as guedellas das que a propia sociedade vai desprendéndose e deixando na beira do camiño da Historia. O futuro está cara adiante, na cultura galega actual e vindeira; que por suposto é herdeira da dos devanceiros, pero xa non é aquela que eles tiñan: sobre esa base, evolucionou.

Para non perderme en abstraccións, un exemplo. Eu xa vomito cada vez que escoito a muiñeira de Chantada, sen embargo, baseándose niso (e noutras tradicións musicáis, pois o mundo é cada vez máis mestizo), a música galega seguíu desenrolándose.

En vez de repeter unha e outra vez o mesmo chiste, crear con iso algo novo, cultura viva da Galiza de hoxe e non o tipismo, o flocklore valeiro, morto, inofensivo para recever ó ministro do franquismo españolista no Obradoiro cunha chea de paiolos vestidos de época.

Mais eu andaba a falar do entroido… Pois o que lle ocorreu ó entroido é que foi institucionalizado, devorado polos poderes fácticos que, tras moito atacalo, decidiron engulilo para desactivar ese perigo potencial á estabilidade social e as estructuras das que se aproveitan. Porque o entroido é, por riba da mascarada tradicional (que non histórica), transgresión. Cruzar as liñas vermellas que limitan o noso proceder durante todo o ano, e facelo sen mesura. Entroido é facer moca do máis sagrado, pór a sociedade patas arriba por uns días, negarlle a autoridade ó poder: o entroido é por definición iconoclasta é libertario.

¿Cómo pode ser entroido cando uns palurdos disfrazados de paiasos van presentar os seus respeitos á corporación municipal e os fiéis que saen de misa? Iso non é entroido, iso é caciquismo, que se basea no costumbrismo folcklórico para reivindicarse.

Dende que lle dixeron á xente que iso é cultura, estragaron o entroido. Eu cando vexo o desfile das comparsas, con tipiños tocando bombos e sachos con cara aburridos, cumprindo coa obriga da perpetuación da tradición, nunha estampa que ten a súa maior semellanza nas procesións da Semana Santa, acontecemento social importado do cal tomaron medida. Os uniformes, as procesión en ringleiras ben feitiñas e todos tocando un mesmo son é a antítese da algarabía e desenfreo do entroido. Iso non é entroido, son un grupo de aldeáns facendo representación, ostentación do seu patetismo.

E nas vilas… xente pola rúa con algún trapo de cores e perruca do chino para dicir que van de entroido, algo de fariña nos hombreiros… e a mesma faciana de fastío coa que cumplen con calquera festividade do santoral. Porque aínda que se enganen, ninguén está triste ou ledo porque así o mande o calendario, é todo unha farsa, a mesma que teremos dentro duns días cos que son tan parvos de alegrarse de que… a terra complete unha revolución en torno a nosa estrela (e nunha traxectoria elíptica, calquera punto que escollamos para poñer o inicio é arbitrario, así que celebrar un en concreto é de sandeus).

A imaxinación e a orxía deu paso á tradición e a costume. E pretendendo perpetuar o envoltorio, mataron o seu espírito salvaxe… tal e como pretendían. O traxe de peliqueiro, que non lle falte detalle segundo un modelo artificialmente inventado, tirado dunha festa que ía mudando cos tempos ata que lle sacaron a foto fixa. Entroido sí, pero con moderación e dentro dunhas regras de decoro, respeitando as formas. Ó final, na nosa sociedade nin sequera temos ese espazo de liberdade que tiñan os nosos avós. 365 días ó ano sendo uns perfectos merdáns, domesticados para levantar a patiña cando llo ordea o dono.

Algunha vez teño pensado participar no entroido, como comparsa unipersoal. Vestido con traxe militar, aceno adusto como corresponde ó que está estreñido de tanta cultura, marchando co paso da oca e levando arrastrando pola correa un can morto (disparado ou atropelado, é doado atopar un agora que estamos en tempada de caza) cun letreiro que poña “entroido”.

Por suposto, non o vou facer porque o que menos ten na xente co entroido, como con calqueira outra tradición (tamén as relixiosas), é sentido do humor (está prohibido burlarse do que é evidentemente ridículo ou absurdo).

Cada un fai o que se espera que faga, unha boa ocasión para emborracharse co gaio da tradición, facer gasto nos bares, atraer algo de turismo e ata o ano que ven. A festa dos pasmóns que cando alguén sinala a lúa, miran para o dedo.

Deplorable.

+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+

2 junio 2017

9001, e ISO que é?

Filed under: cousas — Mendigo @ 16:35

Non teño tempo para máis, pero quería contarvos un chiste que se me veu a cabeza. Xa é moi vello, sobre todo no eido da empresa, e coido que moitos xa o saberedes. Cóntovolo en galego, porque é ben sabido que os chistes en galego teñen moita máis gracia.

Este é un pastor que está co seu magote, e nesto que chega un fulano moi traxeado. Saúdanse e comezan a falar:
– Tienes usted unas bonitas ovejas.
– Pois si, si que é certo.
– Sin embargo, veo que está usted ya recogiéndolas. Si me permite, le aconsejaría que las dejara pastando 13 minutos más, pues en esta fecha la temperatura media y el punto de rocío son los adecuados para blablablablabla…
– Ajam.
– Además, veo que ya las ha trasquilado. Sin embargo, aún le han quedado a alguna mechones, lo cual reduce la rentabilidad de la explotación y blablabla…
– Pois non me tiña decatado, a verdade.
– Pues sí, señor. Hay que estar en todos los detalles. Como por ejemplo esta hierba, que no es de la calidad adecuada para blablablablabla…

E así segue a conversa, máis ben monólogo, até que o home propoñe:
– ¿Sabe usted? Le propongo un juego, si yo soy capaz de contar el número de ovejas que tiene en menos de treinta segundos, me regala una de ellas.
– Ben, como queira, pero mire vostede que aínda lle son ovellas.

O fulano saca do seu maletín y portátil, saca unha foto do magote e cun programa de recoñecemento nun instante ten a resposta:
– Usted tiene 376 ovejas, de las cuales xxx son de tal clase y blablabla…

O paisano, sorprendido.
– Moi ben, moi ben. Pois un trato é un trato, pode escoller vostede a ovella que queira.

O home escolma durante un momento e colle a que máis lle gusta. Xa a ten collida e disponse a marchar cando o pastor lle di:
– Se me permite, señor. Sería xusto que me permitise ter a oportunidade de recuperar a miña ovella. Propóñolle outro trato, se eu adeviño cal é o seu traballo, devólveme a ovella. Se non, pode marchar con ela.
– Me parece muy justo, pero ya le prevengo que es un trabajo muy específico, que no creo que usted sea capaz de adivinar.
– Moi ben. Pois eu penso que vostede adícase a auditoría de calidade.

O home fica cos ollos fora das cuncas e a boca aberta de par en par. Cando se recupera da sorpresa, pregúntalle:
– Ahora soy yo el impresionado. Muy bien, es correcto, es exactamente a lo que me dedico. Pero, permítame ¿cómo ha logrado adivinarlo?
– Non era tan difícil, oh! Xa me decatara que é vostede unha persoa con estudos, leída, que sabe do que fala…
– Pues sí -comenta o aludido, todo fachendoso – lo cierto es que tengo una diplomatura en nosequé, y luego hice un master en nesecuantos y…
– Si, si, ben se ve, ben se ve que collece o sector. Pero o detalle que xa me confirmou que vostede era auditor é que de case catrocentas ovellas, foi vostede a escoller o can. Así que, se non lle importa, devólvamo porque o preciso para seguir coidando do magote e, despois de tantos anos, xa lle collín afecto, sabe?. E ale, a rañala!

+

Adicado con cariño ós consultores e auditories de calidad e parvadas desas, xente que chega e se atreve a abrir a bocaza sen ter nin puta idea do negocio.

Só hai unha cousa peor cos paletos de aldea: os paletos de cidade. Os primeiros me desesperan, os últimos é para zorregarlles nas costas núas cun bimbio na praza pública. Tan iñorantes como os primeiros, aínda se dan aires.

+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+

Página siguiente »

A %d blogueros les gusta esto: