La mirada del mendigo

18 Diciembre 2009

Los 40 Carcamales

Archivado en: Música — Mendigo @ 0:33

Después de unos días intensos, toca descanso, también en la actividad bloguera. Estos últimos días he dejado enlaces como para estar leyendo semanas, no podéis quejaros por ociosidad o aburrimiento.

Espero respetar mi propia tregua y daros un respiro, porque las últimas entradas reconozco que han sido densitas. Para que bajen mejor, una entradita musical. A ver qué tal quedan nuestros gustos musicales si los ponemos juntitos, codo con codo. No somos cuarenta pero sí que delatamos, por nuestros gustos, que ya no tenemos veinte años…

La primera de Miguel, y se merece abrir la serie:

+
+
+
(más…)

17 Diciembre 2009

Marcadores y punto final

Archivado en: ecología, energía, ladrillo, política — Mendigo @ 0:54

(por ahora)

Seguimos con Vicenç Navarro. Ahora mismo, la mejor bitácora en lengua castellana (y catalana, o inglesa, a veces):

La silenciada causa de la crisis
En la gran mayoría de países de la OCDE hemos visto desde los años ochenta un gran crecimiento de las rentas del capital a costa de una disminución de las rentas del trabajo, alcanzándose una concentración sin precedentes de las rentas en los sectores más pudientes de las sociedades avanzadas, con una disminución del porcentaje de la masa salarial sobre la renta nacional (y ello a pesar de que el número de trabajadores ha aumentado). Esta situación es resultado de la llamada revolución neoliberal (iniciada por el presidente Reagan en EEUU, y por la señora Thatcher en Europa) y sus políticas públicas liberales regresivas (bajadas de impuestos de las rentas superiores, aumento de la regresividad fiscal, desregulación de los mercados de trabajo y descenso de la cobertura de derechos sociales y laborales, entre otras) que han acentuado las enormes desigualdades de renta en la mayoría de aquellos países, alcanzando niveles sin precedentes desde la Gran Depresión. (más…)

16 Diciembre 2009

Peligro de aludes

Archivado en: economía — Mendigo @ 18:37

Creo que os puede interesar este gráfico. Si tenéis algún dinero ahorrado en un banco, sin duda, OS INTERESA ESTE GRÁFICO (gentileza de Fresh Family Office).

Gráfico bancos

Intentaré explicarlo un poco:

En el eje de ordenadas se representa el Capital Core TIER 1. ¿Qué es esto? Veamos: como todos los lectores del mendiguiño a estas alturas ya sabrán, a los bancos se les permite prestar más dinero del que tienen. Esto, que para ti o para mí sería delito de fraude, para los bancos es la base de su negocio. Pues bien, el Capital Core es la relación entre lo que has prestado y lo que tienes. Si tu índice es de 10%, quiere decir que por cada moneda que guardas en la caja fuerte, has prestado diez. En principio, el capital (lo que tienes) es la suma de las acciones del banco, más las reservas del mismo.

Lo del TIER 1 tiene que ver con los acuerdos de Basilea, y es un truco para dar una ayudita a los bancos. Consiste en computar como capital cierto tipo de deuda como los bonos o las participaciones preferentes (ahora entendéis el interés de colocar esa basura entre sus clientes/primos). Yo no soy contable, pero esto suena un poco extraño, ya que una deuda suele pesar en el pasivo, y no precisamente en el activo, como reservas, pero…hace tiempo que me he dado cuenta que la economía es tan seria como un tebeo, así que no me sorprendo.

Hay TIER 2, TIER 3…según la laxitud con la que consideremos estos bonos “híbridos” entre acciones y obligaciones o deuda, como parte de los recursos propios de un banco.

Bien, menos rollos, quedémonos en lo principal: el ratio Core Capital es el cociente de dividir lo que tiene, entre lo que debe. Un Capital Core del 10% quiere decir que debe diez veces más de lo que tiene, que para cualquier empresa sería una situación inimaginable (el juez hubiera echado la persiana mucho antes) pero resulta que para un banco es una situación estupenda: la mayoría tienen menos…o mucho menos.

Quedémonos con la copla de que cuánto mayor sea el capital del banco (mumerador) y menor lo que deba (denominador), más sólida será su posición. Por lo tanto, cuanto más alto sea el cociente (normalmente se da en %) menos probabilidades hay de que se valla al carajo arrastrando nuestros dineritos con él.

Bien, ahora le toca el turno al eje de abcisas, la morosidad. Aquí no hay mucho que contar, que eso lo entendemos todos. Cuantos menos clientes que no pagan tenga el banco, mejor. Es evidente. Cuando un cliente deja de pagar varios recibos, el banco tiene que provisionar una cantidad para hacer frente a una más que posible quiebra. Lo que hace el banco, entonces, antes que dejar que su cliente (pensemos en una constructora) entre en mora, llega a un acuerdo y se queda con la promoción de pisos, oficinas o la mierda que haya construido.

Del millón largo de viviendas que quedan por vender en España, más de 200.000 las tienen los bancos. Además de naves industriales, bajos comerciales, edificios de oficinas… Todo ello cuenta como un activo del banco, es una propiedad (entra en el numerador como capital core). Pero ¿Cómo valoras esa propiedad? Los bancos centrales dieron una ayudita y permitieron que los bancos comerciales anotasen el valor que les saliera de los cojones de sus propiedades, y no el valor real de mercado (que, a día de hoy, se desconoce; lo que nadie quiere no tiene valor, y el mercado inmobiliario está hundido).

Este detalle es importante, porque quiere decir que el gráfico de arriba es falso, el capital de los bancos está sobreestimado, nadie sabe en qué medida. Y no lo sabremos hasta que el precio del ladrillo toque fondo (fin de la bubuja) y compradores y vendedores se pongan de nuevo de acuerdo sobre a cuánto el kilo de ladrillo. Vamos, que si os aterra pensar en que un banco ha prestado 50 veces más de lo que tiene (ratio 5%), daos cuenta que “lo que tiene” es optimista y está hinchado, con lo que el ratio es aún menor.

¡Vaya! ¿Os está entrando flojera en las piernas, pensando en vuestros ahorros? ¿Ya no os parecen tan sólidas, esas instituciones de señores encorbatados y pulcras oficinas? Lehman Brothers era un gigantesco banco con 26.000 empleados y unos activos de casi 700 BILLONES de dólares. En unos días pasó de ser uno de los amos del mundo, a declararse en bancarrota, volatilizando todo ese dinero como si se tratase de un agujero negro.

¿Creéis que esto sólo pasa en EEUU?
Quiebras de Bancos en EEUU, ya suman 130 en 2009
Reino Unido nacionaliza Northern Rock para evitar su quiebra
Clientes de la entidad británica Northern Rock hacen cola para retirar sus fondos (el año pasado)
Austria toma el control del Hypo Alpe Adria para evitar su quiebra (hace unos días)

En España nos sobran pisos, oficinas y locales comerciales a patadas. Las constructoras, promotoras e inmobiliarias seguirán cayendo, pues no hay ningún interés en comprar algo que se espera que siga bajando de valor. Los bancos seguirán comiéndose pisos para disimular su tasa de morosidad y…hasta que alguno diga basta, y se convierta en la primera ficha del dominó. La primera entidad fue una caja, CCM. Para sanearla se ha gastado todo el Fondo de Garantía de Depósitos de las Cajas. Con lo que la próxima que caiga, ya no habrá red de seguridad: el ostión será gordo, y hay serias posibilidades de que los clientes no vean ni un duro de lo que depositaron.

¿Cuál será la próxima? Mirad la gráfica. Si habéis seguido hasta aquí la exposición, os será evidente deducirlo: las que estén más endeudadas y tengan más clientes morosos (ladrillo) son las que más riesgo tienen. Más claramente, empezarán a caer empezando por el vértice de arriba a la izquierda, y continuando hasta las más sólidas, las de abajo a la derecha. La primera ya ha caído, la Caja Castilla-La Mancha. ¿La siguiente? Si la fusión no lo impide, Caixa Catalunya. Y, luego, Cajamadriz.

¿Quiere esto decir que va a caer tal o cual entidad? No. Yo no tengo ni puta idea de lo que va a pasar. Pero si empiezan a caer bancos, los primeros serán los más débiles, sin duda.

Entonces ¿Debéis sacar vuestro dinero de tal o cual banco? No necesariamente. Pero sí que sepáis que asumís un mayor riesgo teniendo vuestro dinero en uno y otro banco y, por lo tanto, vuestro banco debe recompensároslo en la misma medida. Como, de hecho, ya lo están haciendo. Sería estúpido que los de Caixa Catalunya ofreciesen las mismas condiciones en un depósito que, por ejemplo, su colega: La Caixa. Ningún cliente juicioso asumiría el riesgo de estar en una caja en peligro, cuando le dan lo mismo que en la de al lado, en la que el peligro es objetivamente menor (aunque con estos banqueros, fíate tú).

Espero que todo este tostón os haya podido ser de provecho. En cuestiones económicas el trabajador no tiene quien lo defienda. Entre una derecha que pone la trampa, una socialdemocracia que allana el camino y una “izquierda” que se encoge de hombros y decide que esto de la economía no es cosa suya, en un alarde de autismo (o de cretinismo) político…los ciudadanos no tenemos quién nos defienda de las mandíbulas de acero del capital. Así que, la única defensa para una ciudadanía huérfana es la autodefensa. Como con la mierda de las participaciones preferentes, intentar aportar lo poco que sé para evitar que ninguno de los cuatro gatos que me leéis os pilléis los dedos en la trampa.

Recordad:

Hay que leer libros de economía como si fueran manuales de supervivencia.

De hecho, es exactamente lo que son. Y el año que viene, y el otro…esto va a ser la jungla.

15 Diciembre 2009

Marcadores (bis)

Me ha gustado mucho esta animación.

Imperio

Me sirve para remarcar la diferencia entre Estado y nación. Un Estado es un ente político y jurídico, formado las más de las veces por razones militares o de uniones entre las diferentes dinastías gobernantes.

Los Estados nacen, cambian, varían sus fronteras y acaban por desaparecer.

Sin embargo, los países (que cuando se reconocen como tales son una nación) son un concepto sociocultural, es otro orden. No tiene por qué coincidir con el Estado y de hecho rara vez lo hace. A diferencia de los Estados, sus fronteras son difusas y permeables, como toda realidad humana. Y, a diferencia del Estado, su esencia es inmutable a lo largo de los siglos, por muchos avatares político-militares que sufra. (más…)

14 Diciembre 2009

Marcadores

Archivado en: autodeterminación, democracia, economía — Mendigo @ 22:56

…que tenía por ahí atrasados. Espero que haya alguno que os interese.

Un ejemplo de cómo el capital chantajea y castiga a los gobiernos, burlando la Democracia:
Las SICAVs con sede en el País Vasco emigrarán para evitar el castigo fiscal

Como podemos ver en esta otra noticia:
439.395 ciudadanos invierten mediante estas sociedades (SICAVs). En la CNMV están dadas de alta 3.347 Sicav, que cuentan con un patrimonio total de 24.943 millones de euros.

¿Queréis otro ejemplo de cómo el capital burla las leyes nacionales?
Fuga de empresarios del Reino Unido ante el aumento de impuestos

El número de directores de empresas que están viviendo en Jersey, Guernsey o la isla de Man, donde la carga impositiva es baja, ha pasado de 500 a 6.729 en los últimos doce meses. (más…)

Flores y canciones

Archivado en: fotos — Mendigo @ 19:17

Las flores las pongo yo.


.
.
.
.
.
(más…)

13 Diciembre 2009

Oro

Archivado en: economía — Mendigo @ 20:40

Los hechos: El Banco de España se deshizo en el periodo 2004-2007 de 7,7 millones de onzas troy de oro de sus reservas (pasaron de ser 16,8 a 9,1) (unas 240 toneladas de oro).

Cotización oro

En ese periodo, el precio del oro en los mercados internacionales era muy bajo, entre 400 y 600$/onza.

Hace unos días, el oro marcó un máximo de 1.218$/Oz.

Suponiendo que esas 7,7 millones de onzas de oro hayan sido vendidas a un precio medio de 500$/Oz, el BdE habrá obtenido como producto de su venta: 3.850 millones de dólares.

De no haberlas vendido, esa misma cantidad de oro hubiera alcanzado un valor de: 9.379 M$.

Es decir, el Banco de España ha dejado de ganar unos 5.500 millones de dólares por vender oro cuando estaba barato.

¿La razón? Bueno, acudamos a las hemerotecas:

Solbes explicó que las ventas [...] provocado por la necesidad generalizada de vender oro, activo no rentable, e invertirlo en bonos de renta fija, aumentando así su rentabilidad.
En este sentido, explicó que el oro “jugó en el pasado un papel fundamental como elemento de reserva que está desapareciendo, ya que no es un activo rentable“.

El oro ha sufrido una escalada brutal debido a ser el valor refugio por antonomasia en periodos de turbulencia, cuando la economía se tambalea y existe el miedo a que unas monedas nacionales sostenidas por humo se desplomen. Hoy en día, todos los bancos centrales, en especial China, Rusia e India intentan llenar sus arcas de oro para protegerse de un posible desplome del gigante norteamericano.

Desde 2004 (año en que empezó el BdE a desprenderse de oro) hasta hoy, el oro ha acumulado una revalorización del 300% (manda huevos para ser un activo “no rentable”). Solbes prefirió, como según el mismo dice, comprar activos “rentables”: renta fija (pongámosle un 5% anual). Desde luego, el negocio es de traca.

De ser suyo ese oro, un inversor que hubiera vendido en el periodo 2004-2007, perdiéndose el brutal rally alcista de los últimos meses, se hubiera cortado los huevos. De ser el oro de otros, un broker que deshiciese casi la mitad de sus posiciones en oro justo antes de la gran subida, le hubieran echado a patadas a la puta calle. Como es dinero de todos, no sólo no pedimos cuentas a los responsables, sino que hasta se van con gesto ofendido y altanero.

Es cierto que el BdE no fue el único. Es cierto que se debió a un programa orquestado con el resto de bancos centrales europeos de vender oro y comprar deuda, ya que al desaparecer las monedas nacionales no era necesario que los bancos centrales las respaldasen con reservas tan grandes. Y es cierto que es muy cómodo hablar ahora mirando hacia atrás, que ya conocemos la evolución de la cotización del oro.

Oro

Pero también es muy cierto que esa excusa vale para mí, pero no para un Ministro de Economía o para un Gobernador del Banco de España, que se supone cuentan con una formación y una información para poder predecir los ciclos y tendencias económicas. Porque si no saben más que un frutero del devenir de la economía, para eso ponemos a un frutero a dirigir el Ministerio y el BdE, y nos ahorramos los sueldos y las caras de vinagreta que ponen como si fueran Atlas soportando el peso del mundo sobre sus hombros.

Cuando MAFO habla como un oráculo pidiendo día sí día también la flexibilización laboral, habría que pedirle cuentas de esos 5.500 millones que hemos dejado de ganar los españoles por vender oro baratito, en pleno valle del ciclo (comprar caro y vender barato, la mejor forma de tirar con el dinero).

También es cierto que, si bien todos los bancos centrales europeos vendieron parte de sus reservas, ninguno lo hizo con la intensidad del BdE, que inundó los mercados con toneladas de oro. También es cierto que otros bancos, como el alemán, se dieron cuenta de la que venía y empezaron a comprar oro cuando el BdE seguía vendiéndolo.

Ese nuevo mundo, esa nueva economía en la cual el oro no pintaba ya nada, y podía ser sustituido por deuda, se les ha venido encima de nuevo a los profetas que creen haber descubierto la máquina del perpetuo movimiento, la superación de los ciclos económicos para llegar a una senda de constante crecimiento.

Solbes y MAFO picaron con ese truco tan viejo, y llevaron a cabo una operación ruinosa para los intereses generales. Justo es que ahora se reconozca y se les pida cuentas de ello (habría que ponerlos años enteros con un capiruzo de orejas de burro y de cara a la pared), pues ese oro en nuestras reservas nos vendría ahora de perillas para balancear el peso de la deuda que amenaza con hundir el barco.

¡Joder, para los grandes sabios, joder para los gurús de la economía! Todos estábamos advertidos de la que se avecinaba, de que este tinglado era insostenible, menos los que estaban en el puente de mando. ¡Manda carallo!

Por unha verdadeira rede humana: pacto de responsabilidade social

Archivado en: cultura libre — Mendigo @ 16:03

Porque na era da globalización quen temos acceso á Rede só somos o 24% da poboación mundial, porque 5.100 millóns de persoas non teñen acceso a Internet, porque non somos a sociedade, senón só unha parte dela, porque non queremos ser unha elite, porque non queremos sentirmos privilexiados, porque non queremos xerar máis invisibles e excluídos, nós, parte da cidadanía internauta, demandamos un compromiso firme e afouteza para rematar coa fenda social e dixital. Pedimos un verdadeiro pacto de responsabilidade social ós organismos supranacionais –principalmente a ONU e a UE–, ós gobernos central, autonómicos e locais, ós partidos políticos, ós medios de comunicación masivos e sociais, ás empresas, ás organizacións non gobernamentais e á cidadanía no seu conxunto para que:

• O acceso á información, ó coñecemento e ás ferramentas tecnolóxicas sexa un dereito universal amparado por lexislacións locais, estatais e supranacionais, e sustentado pola cidadanía.

• Ese dereito non sexa monopolizado por quen crean, serven e xestionan os medios, as ferramentas e as propias obras, nin unha concesión a quen se lles recoñece un privilexio previo pagamento dos servizos e ferramentas de acceso ó coñecemento global.

• A Sociedade da Información e o Coñecemento se constrúa pensando en beneficios sociais, primando cuestións claves como son a educación, a solidariedade, a pluralidade e a integración. Mal vai a Sociedade da Información e o Coñecemento se só pensamos en como uns poucos poden acaparar e xestionar o poder e monetizalo, se únicamente existen motivacións económicas, de facturación, mercantís, de lecer e de entretemento.

• Acabemos coa exclusión de millóns de persoas no mundo real e na Rede de redes. Porque todas elas corren un alto perigo de absoluta invisibilidade. Os sofren exclusión podemos facelos visibles na vida cotiá e tamén aquí, na Rede de redes.

• Deamos acceso, ferramentas e visibilidade a quen median entre a sociedade acomodada e a necesitada.

• Freemos a perigosa endogamia en Internet e a disociación cada vez maior do ecosistema online respecto do mundo real. Porque percibimos un desligamento acelerado dos asuntos que non atinxen directa ou indirectamente á Rede e ós seus membros.

• Os medios de comunicación masivos e tradicionais, e a blogosfera asuman conxuntamente un compromiso de responsabilidade social. Confundímonos se pensamos en impor un único pensamento en troques de procurar o diálogo que permita pór en común accións que aseguren o progreso no Estado do Benestar, a cohesión e a sustentabilidade.

• Os xornalistas recobren a responsabilidade social e ética que se lle presupón ao xornalismo. Dificilmente construiremos unha Sociedade da Información e o Coñecemento con ruído, confusión e desinformación. Pedimos rigor e tamén máis e mellor información social.

• Todos pensemos en clave social. Pensar en clave social é pensar no acceso universal a Internet e a todas as ferramentas tecnolóxicas, porén tamén o é dar visibilidade e espazo ós colectivos e problemas do mundo real, premer no mundo físico e na Internet para que paremos o suicidio colectivo do cambio climático, para que todo o mundo teña acceso universal á sanidade, á educación e á información, para que a ninguén lle falte comida nin auga, para que todas as persoas teñan dereito a unha vivenda e a un traballo dignos, e a unha remuneración xusta polo seu traballo, para que se respecten os dereitos laborais, das mulleres, dos menores, das persoas maiores, dos inmigrantes, dos desprazados e refuxiados, dos doentes, das minorías, das comunidades locais, de todas as razas, linguas e culturas, e do noso medio natural. Pensar en clave social e actuar consecuentemente no mundo físico e na Internet.

• Pechemos fendas económicas, xeracionais, culturais, de xénero, xeográficas e tecnolóxicas.

Actuemos por construír unha verdadeira rede humana. Porque cada persoa excluída no mundo real e no ecosistema online é un fracaso de todos nós.

*******************************************************
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Eu adhírome a este escrito.

Se estás dacordo con este texto, cópiao e publícao no teu blog ou web.

En castelán: Por una verdadera red humana: pacto de responsabilidad social.

12 Diciembre 2009

Antisocial

Archivado en: Música — Mendigo @ 9:39

Sábado Sabadeteeee, toca música:

Empezamos con los colegas alemanes del otro día. A ver si os gusta este vídeo:


.
.
(más…)

11 Diciembre 2009

La Inmaculada Constitución

Archivado en: fotos — Mendigo @ 19:50

Me refiero, evidentemente, al puente.

Yo me cagaría en la Constitución, si no fuera porque está ya hecha jirones por los mismos que la tienen, como a España, todo el día en la puta boca.

Bueno, que paso ahora de esos rollos. Fotitos del último viaje por tierras castellanas:


.
.
.
.
(más…)

Entradas siguientes »

Blog de WordPress.com.