La mirada del mendigo

17 febrero 2022

Unha folla

Filed under: Fotografía,Música — Nadir @ 0:39

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

Teño un maínzo de fotos por limpar, ordear e sacar fora do disco duro interno antes de que estoupe. Así que estes días irán saíndo publicadas. Espero que vos gusten, pero se non, xa sabedes, con pechar a pestaña do navegador chega.

+

E para rematar… outro xeito de achegarse a Rusia pola música e a troula, agora que nola describen como inimiga ameazante.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

1 mayo 2021

Bechos e flores

Filed under: Fotografía,Galicia — Nadir @ 11:28

Velaquí a protagonista desta entrada; chegamos a aba de Peña Trevinca na procura dunha leonesa montañeira. Non, non se trata de Erebia, senón da Iberolacerta galani. Ata vai pouco foi considerada como a mesma especie (e subespecie) que a I.monticola, e agora brila como especie propia (discutible) cunha área de distribución moi restrinxida nestas serras entre León, Zamora e Ourense.

+

+

+

+

+

+

Se alguén pode axudar coa identificación do que vai aparecendo, agradécese. Dese xeito aprenderemos todos.

Identificada por Manuel Hernández como unha Stellaria holostea. Que fermoso é o coñecemento, e aínda máis fermoso cando se comparte.

+

+

+

+

+

+

Esta atopámola de camiño. Non é a lagarta leonesa senón a galega, Podarcis bocagei. Logo decateime que estaba á raseira nun tronco queimado. Esta é terra de gandeiros, e as árbores dan sombra e nela medra menos a herba.

+

+

+

+

+

+

O de identificar bolboretas é cousa da leonesa montañesa. Non, a lagarta non, esa pápallas. Eu chego a afirmar con certo grado de confianza que é unha Melitaea sp. É dicir, as bolboretas laranxas axedrezadas, que hai unha morea delas. Penso que podería ser M. athalia, pero mellor que nolo diga a nosa entomóloga.

+

+

+

+

+

+

+

Primeiro vimos a lagarta galega, e logo comezamos a ver das leonesas. E o xefe de expedición, o eximio herpetoloco por todos aquí coñecido, preguntábame:

Daniel – Ves que esta é diferente, a coloración e o patrón do lombo…?

Mendi – …. ……… …………… ………………….. Pois non.

Daniel – [suspiro]

Vale, si, é certo. Agora, vendo as fotos, si que podo apreciar diferenzas. Pero no campo, ves unha, ves outra e, se non sabes que tes que mirar, parecen todas iguais. Como truco, a leonesa ten a gorxa verde. Pero claro, non sempre podes achegarte dabondo para verlle a gorxa a unha lagarta.

+

Voltamos ós insectos. Ésta é unha femia de Libellula depressa. Chámase así pola forma achatada do ventre. Pasou aferrada a esa folla murcha toda a friaxe da noite, e está agardando que suba a temperatura para coller forzas e comezar a súa actividade. Ata entón, está completamente exposta a calquer depredador (que poda chegar alí arriba, é dicir, un merlo ou algún outro paxaro).

+

+

+

+

+

+

Unha cóbrega de colar mediterránea (Natrix astreptophora, hasta vai pouco supespecie de Natrix natrix) saíndo da súa toba nun muro do camiño. Completamente inofensiva, ademáis estaba, como a libélula, aínda adormecida polo frío da noite (os animáis de sangue frío non teñen a capacidade de regular a temperatura corporal, e precisan do calor do ambiente para saír do letargo que lles impón o frío).

Apunte erudito do herpetoloco: se vos fixades no ollo (en tamaño completo vese mellor), está translúcido, como se a cóbrega tivera cataratas. Iso é porque está a punto de facer a muda (tamén o aspecto do resto da pel é mate, envellecida), e a muda das serpes tamén inclúe a película que protexe o cristalino. A lo menos eu quedei moi sorprendido con este detalle.

+

+

+

+

+

+

+

Algunha suxerencia?

+

+

+

+

+

+

Fixádevos nos ocelos que levan os machos: amosan o seu bo estado físico, servindo de advertencia a outros machos competidores (e mesmo tamén ás femias, con intención oposta).

+

+

+

+

+

+

+

+

Lythria_Cruentaria, el 99% del mérito de la identificación es para Erebia.

+

+

+

+

+

+

+

+

Un dino en miniatura. Non quixera ser eu mosca.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

O mesmo exemplar de Melitaea de antes. Moitas bolboretas, cando pechan as ás, cambian radicalmente de aspecto.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

O certo é que a combinación do lombo cobrizo e o verde intenso no ventre, xunto co detalle dos ocelos, é unha preciosidade.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

16 abril 2021

Las yogurteras

Filed under: Ecología,Fotografía,Galicia — Nadir @ 9:14

Baratas, fáciles, convenientes, las repoblaciones forestales son armas de destrucción ecológica masiva, sustituyendo las especies autóctonas por coníferas y eucaliptos.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

Pero bueno, hace un mundo que no subo fotos, así que vamos a mostrar alguna otra más amable del mismo paseo:

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

Y con menos luz, empezó a mostrarse el efecto seda (recurso fácil y resultón).

Fácil hasta cierto punto, porque no llevaba trípode.

+

+

+

+

+

+

+

+

Está foto por ejemplo la saqué sentado y con los codos apoyados en las rodillas, para darme estabilidad. El estabilizador del objetivo añadió otra ayudita para poder sacar la foto a 1/5 con razonable calidad.

+

+

+

+

+

+

+

+

Aquí, use el tronco de un árbol y una ramita que salía para afianzarme.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

Galiza é o país dos recunchiños. Aunque la mayoría del entorno está devastado por incendios y repoblaciones, aún puedes encontrar rinconcitos que te recuerdan dolorosamente cuál era el valor de lo perdido.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

13 febrero 2021

Baixo cero

Filed under: Fotografía,Sociedad — Nadir @ 0:54

Subo unhas fotos que quitei vai uns días, unha mañá moi fría durante eses xélidos días de Xaneiro. Todo o campo estaba cuberto pola lazada, e os animáis comezaban a espabilarse despois dunha noite moi dura (-11,5ºC).

Este repoludo tan fachendoso é un paporrubio (evidente para moitos de vós, pero comento para os que non), moi abondoso nesta contorna, e un dos paxaros cun repertorio máis variado (sen chegar ó políglota das aves, o tordo). O da primeira foto é o mesmo que nas dúas seguintes. Vedes que é unha boliña da que sobresae unha pequena cabeza y dúas patas. Non é que se atracara de comer, senón que como moitos sabedes os paxaros abren as plumas en momentos de moito frío para facer máis efectivo o illamento destas e gardar o calor.

Nesta xa o vedes máis louzán, coas proporcións máis características da especie. Imaxino o que deben pasar os paxaros e outras bestas que dormen á raseira nestas durísimas noites. Para eles, ó chegar os primeiros raios de sol do día é un renacemento. Soportaron unha longuísima noite máis, e apresúranse polo día a buscar comida antes que o sol caia e, con el, o mercurio.

Pois se é duro pasar estas noites á intemperie para os animáis, imaxinade para as persoas. Ó revés do que moita xente cree, unha sociedade é tan rica como o máis pobre dos seus membros. Asegurar comida e acubillo para todo o mundo, sen excepción algunha, suporía unha insignificancia nas contas públicas. Adicamos cartos a verdadeiras mergalladas infames e apetuñamos co máis esencial, que é garantir a dignidade e a vida. Pero a xente que durme na rúa non é un colectivo eleitoralmente relevante como para que ningún partido se preocupe deles.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

25 noviembre 2020

O paso do tempo

Filed under: Fotografía — Nadir @ 20:26

Vai pouco pasámonos por unha aldea leonesa, como punto de partida dunha andaina. Coma sempre, andiven quitándolle unhas fotos ás casas vellas e ó que ía atopando.

Cando chego a casa, descargo as fotos, métoas en carpetas e… ¡hostia, se eu xa estivera alí! Tiña unha carpeta de vai 12 anos co mesmo nome.

A miña memoria é penosa, pero andar todo o día por un sitio no que xa estiveches, e non decatarte en ningún momento… é grave.

Pois andiven botando unha ollada as fotos que entón quitara e…

Si, é a mesma casa, hoxe xa derrubada.

Mágoa, era moi bonita.

O tempo pasa por riba de todos e de todo, e a ninguén nos fai ben (agás o viño e o coñac, se son bos).

 

+

+

+

+

+

+

+

+

+

 

 

Página siguiente »

A %d blogueros les gusta esto: